لاج شریف-خواف

آفرينش همه تسبيح خداوند دل است

دل ندارد که ندارد به خداوند اقرار

اين همه نقش عجب بر در و ديوار وجود

هر که فکرت نکند نقش بود بر ديوار

کوه و دريا و درختان همه در تسبيحند

نه همه مستمعی فهم کند اين اسرار

خبرت هست که مرغان سحر می‌گويند

آخر ای خفته سر از خواب جهالت بردار؟

هر که امروز نبيند اثر قدرت او

غالب آن است که فرداش نبيند ديدار

تا کی آخر چو بنفشه سر غفلت در پيش

حيف باشد که تو در خوابی و نرگس بيدار

که تواند که دهد ميوه الوان از چوب

يا که داند که برآرد گل صد برگ از خار

وقت آن است که داماد گل از حجله غیب                                                                                         

به درآید که درختان همه کردند نثار                                                                                   

آدمیزاده اگر در طرب آید نه عجب                                                                                    

سرو در باغ به رقص آمده و بید و چنار                                                                                        

باش تا غنچه سیراب دهان باز کند                                                                                    

بامدادان چو سر آهوی نافه تتار                                                                                   

مژدگانی که گل از غنچه برون می‌آید                                                                                       

صد هزار اقچه بریزند درختان بهار                                                                                        

باد, گیسوی درختان چمن شانه کند                                                                                           

بوی نسرین و قرنفل بدمد در اقطار                                                                                              

ژاله بر لاله فرود آمده هنگام سحر                                                                                                

راست چون عارض گلبوی عرق کرده یار                                                                                     

باد, بوی سمن آورد و گل و نرگس و بید                                                                                      

در دکان به چه رونق بگشاید عطار                                                                                      

خیری و خطمی و نیلوفر و بستان افروز                                                                                   

نقش‌هایی که در او خیره بماند ابصار                                                                                      

ارغوان ریخته بر دکه خضرای چمن                                                                                       

همچنان است که بر تخته دیبا دینار                                                                                   

این هنوز اول آزار جهان افروزست                                                                                             

باش تا خیمه زند دولت نیسان و ایار                                                                                       

شاخ‌ها دختر دوشیزه باغند هنوز                                                                                  

باش تا حامله گردند به الوان ثمار                                                                                         

عقل حیران شود از خوشه زرین عنب                                                                                        

فهم عاجز شود از حقه یاقوت انار                                                                                            

بندهای رطب از نخل فرو آویزند                                                                                                  

نخلبندان قضا و قدر شیرین‌کار                                                                                              

تا نه تاریک بود سایه انبوه درخت                                                                                              

زیر هر برگ چراغی بنهند از گلنار                                                                                            

سیب را هر طرفی داده طبیعت رنگی                                                                                     

هم بر آن گونه که گلگونه کند روی نگار                                                                                  

شکل امرود تو گویی که ز شیرینی و لطف                                                                             

کوزه‌ای چند نباتست معلق بر بار                                                                          

هیچ در به نتوان گفت چو گفتی که به است                                                                                

به از این فضل و کمالش نتوان کرد اظهار                                                                               

حشو انجیر چو حلوا اگر استاد که او                                                                                     

حب خشخاش کند در عسل شهد به کار                                                                                   

آب در پای ترنج و به و بادام روان                                                                                             

همچو در زیر درختان بهشتی انهار                                                                                          

گو نظر باز کن و خلقت نارنج ببین                                                                                         

ای که باور نکنی فی‌الشجر الاخضر نار                                                                                    

پاک و بی عیب خدایی که به تقدیر عزیز                                                                                  

ماه و خورشید مسخر کند و لیل و نهار                                                                                 

پادشاهی نه به دستور کند یا گنجور                                                                                         

نقشبندی نه به شنگرف کند یا زنگار                                                                                          

چشمه از سنگ برون آید و باران از میغ                                                                                     

انگبین از مگس نحل و در از دریابار                                                                                          

نيک بسيار بگفتيم در اين باب سخن

اندکی بيش نگفتيم هنوز از بسيار

تا قيامت سخن اندر کرم و رحمت او

همه گويند و يکی گفته نيايد ز هزار

آن که باشد که نبندد کمر طاعت او

جای آن است که کافر بگشايد زنّار

نعمتت بارخدايا ز عدد بيرون است

شکر انعام تو هرگز نکند شکرگزار

اين همه پرده که بر کرده ما می پوشی

گر به تقصير بگيري نگذاری ديار

نااميد از در لطف تو کجا شايد رفت

تاب قهر تو نياريم خدايا زنهار

فعلهايی که ز ما ديدی و نپسنديدی

به خداوندی خود پرده بپوش ای ستار

سعديا راست روان گوی سعادت بردند

راستی کن که به منزل نرود کج رفتار

حيف از اين عمر گرانمايه که در لغو برفت

يارب از هرچه خطا رفت هزار استغفار

درد پنهان به تو گويم که خداوند منی

يا نگويم که تو خود مطلعی بر اسرار